De HERE, uw God, is in uw midden, een held, die verlost. Hij zal Zich over u met vreugde verblijden; Hij zal zwijgen in zijn liefde; Hij zal over u juichen met gejubel.

Sefanja 3:17

Dit vers gaat over de toekomstige grootheid van Israël. Profetische termen als "op die dag" (vs.11, 16) en "in die tijd" (vs. 19,20), wijzen meestal ver vooruit, naar de dagen van de apocalyps. Eindelijk bereikt Gods volk zijn doel. Het wordt een koninkrijk van priesters die namens alle volken tot God naderen. Het wordt een kweekvijver van profeten die namens God spreken tot de volken. Eindelijk kan Jahweh zich over zijn volk verblijden, over haar juichen met een alles overtreffende jubeltoon en zich in stil genoegen tussen de twaalf stammen neervlijen. Na de grootste Holocaust van alle tijden, die de gruwelen van Hitlers Derde Rijk in de schaduw stelt, is de wereld eindelijk alle antisemitisme voorbij en wordt Israël wereldwijd erkend als de natie die het kanaal is van Gods zegen. Dit is de uitleg.

Maar op goede vrijdag leent de tekst zich ook voor een toepassing op het lijden van Jezus. In de nederige gestalte van de Man die zich als een willoos schaap liet meeslepen van het ene naar het andere tribunaal, was niemand minder aanwezig dan God Zelf, die deze weg uitkoos om zijn volk en de hele wereld te verlossen. Hij was de goddelijke Held in het religieuze hart van de wereld. Maar de wereld herkende Hem niet. Zijn verheven waardigheid, diepe woorden en ondoorgrondelijke wonderen kwamen niet over. En na een leven van miskenning bleef voor Hem nog één ding over: zwijgen. Maar het was geen zwijgen uit radeloosheid of frustratie. Het was zwijgen in liefde. Hij zweeg voor het tribunaal van het Sanhedrin (Mattheüs 26:63). Hij zweeg voor het tribunaal van Pilatus (Mattheüs 27:14). Hij zweeg voor het tribunaal van Herodes (Lukas 23:9). Hij zweeg opnieuw voor Pilatus (Johannes 19:9).

Het meest opmerkelijk is zijn zwijgen aan het kruis. Daar had Hij de Vader kunnen vragen om twaalf legioenen engelen. In hetzelfde moment zouden ze afgedaald zijn om de aarde te verpulveren en de Zoon terug te brengen in zijn hemelse heerlijkheid. Maar Hij zweeg en in zijn liefde absorbeerde Hij al het kwaad dat eeuw na eeuw zijn schepping had bedorven en geruïneerd….

Hij hulde zich in stilzwijgen, ook toen de tongen vanonder het kruis alles deden om Hem zwart te maken. Uit zijn mond kwam slechts een gebed om vergeving voor zijn beulen. Hij uitte woorden van zorg voor zijn moeder, zorg voor de gekruisgde rover en zorg voor de vervulling van de profeten. Maar geen woord over het grove onrecht dat Hem trof.

Hij hield zich stil, zelfs toen de kelk in de handen van de Vader werd omgekeerd. De oceaan van smerigheid waarmee honderden generaties zich in de nesten hadden gewerkt, stortte zich met daverend geweld over Hem uit. De enige kreet die uit de duisternis ontsnapte, bevatte de woorden "Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?" Die kreet verraadde dat de kolkende zondenstroom gemixt was met de heilige afkeer van God.

In de stilte van zijn stem sprak de liefde van Gods hart voor de verloren wereld, duidelijker dan in alle eeuwen wereldgeschiedenis. Het Woord, door wie alle dingen geworden waren, sprak het duidelijkst toen het zweeg in de gestalte van de Gekruisigde.

Het lijden en sterven van Jezus heeft iets boventijdelijks. Zelf zei Hij erover: “En Ik, als Ik van de aarde verhoogd ben, zal Ik allen tot Mijzelf trekken.”¹

Deze woorden slaan niet op zijn verhoging in de hemel aan de rechterhand van de Vader. Dat zouden we kunnen begrijpen. Door de eeuwen heen trekt Hij vanaf zijn positie in heerlijkheid mensen tot Zich.

Nee, de evangelist Johannes legt uit: “Dit zei Hij om aan te duiden wat voor een dood Hij zou sterven.”²

Hangend aan het hout, trok Hij mensen. Mensen die lang voor het kruis geleefd hadden en mensen die lang daarna zouden leven. Dat geeft zijn kruis een boventijdelijke dimensie.

Petrus schreef jaren later dat Hij onze zonden in zijn lichaam aan het hout gedragen heeft.³ Met zonden van miljoenen, die duizenden jaren daarvoor of duizenden jaren daarna begaan werden, is in de uren van duisternis de zware strijd gestreden.

Het kruis heeft iets boventijdelijks en het wekt dan ook geen verbazing dat er op de dag van de kruisiging iets vreemds aan de hand was met de tijd. Na een proces van uren voor de rechterstoel van de prefect merkte Johannes op dat het de voorbereiding van het Pascha was en dat het ongeveer het zesde uur was. ¹ Het zesde uur was in de tijdrekening van de gewone man, zowel voor een Jood als voor een Romein, halverwege de dag. Na de wegleiding van Jezus naar Golgotha volgde de kruisiging, waarbij Markus opmerkte: ‘En het was het derde uur en zij kruisigden Hem.’⁴ Het derde uur was drie uur na zonsopgang en daarmee drie uren vóór het zesde uur. Halverwege de dag stond Jezus volgens Johannes nog voor Pilatus en drie uur eerder werd Hij volgens Markus gekruisigd. Hoe was dat mogelijk? Dat was alleen mogelijk als de tijdbeleving van Johannes verschilde van die van Markus, of liever, van die van Petrus, de informant van Markus. Johannes was de enige discipel die Jezus tot aan zijn kruisiging gevolgd was.⁵ Alle anderen hadden de benen genomen en konden niet anders dan de gebeurtenissen op grote afstand, misschien vanaf de stadsmuur, volgen. De tijdbeleving van de discipel die dicht bij Jezus bleef, verschilde kennelijk van de tijdbeleving op afstand. Maar hoe kon dat? Nam de tijd in Jezus’ directe omgeving een ander verloop dan het normale? Paste de tijd haar tempo aan, zodat er ruimte ontstond voor de reikwijdte van zijn offer? Werd de tijd om Hem heen ineen geperst, zoals haar Schepper? Het zijn slechts suggesties, geen antwoorden. Want wie kan begrijpen wat er op Golgotha gebeurde? Eerbiedig blijft het verstand op grote afstand van het immense wonder staan, terwijl het hart zijn doorboorde voeten voor eeuwig in de armen sluit.

1. Johannes 12:32
2. Johannes 12:33
3. 1 Petrus 2:24
4. Markus 15:25
5. Johannes 19:26

Er zijn drie recensies verschenen over ‘de laatste Adam’.

Eén in "de Bode", één in "Oogst":

http://www.vergadering.nu/boekmoutdelaatsteadam.htm

En één in het Reformatorisch Dagblad:

http://www.refdag.nl/artikel/1293239

‘De laatste Adam’ is intussen samen met vijf ander boeken genomineerd voor de publieksprijs voor het christelijke boek 2007.

Tot 15 maart kan er gestemd worden:

Stemmen voor de publieksprijs

Zie ook:

http://alpha-online.nl/site/index.php/administrator/www.che.nl/index.php?option=com_weblinks&catid=384&Itemid=334

http://www.snuffelaanbod.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=26

De uitreiking zal DV 17 maart plaatsvinden in het kader van het Letterfestival te doorn:

http://www.letterfestival.nl/artikelen/christelijkboek.htm

Is verschenen in juni 2006


Auteur: Peter Mout
Uitgever: Barnabas, Jongbloed
Aantal pagina’s: 671
ISBN: 9085200520

‘De laatste Adam’ is een historische roman over het kruislijden van Jezus. Het verhaal begint na de proloog met het vertrek van Jezus en zijn discipelen uit Galilea en eindigt met de opstanding.
Naast de vreselijke lichamelijke pijn treedt het geestelijke lijden van Jezus sterk op de voorgrond: het onbegrip van de discipelen, de ontstellende angst in Gethsemane, het verdriet over de verrader, de vlammende jaloezie van het Sanhedrin, de slappe houding van Pilatus, de ontgoocheling en de weerzin van de menigten, de spot van de soldaten en de oversten, de onophoudelijke verzoekingen van de grote vijand achter de schermen, de uren van duisternis, de godverlatenheid.
Daarnaast passeren onder meer de motieven en de knagende wroeging van Judas, de verloochening en het bittere verdriet van Petrus, de diepe teleurstelling van de andere discipelen en het verscheurde moederhart van Maria de revue.
Maar hoe verschrikkelijk Jezus’ lijden ook was, door alles heen schitterde de morele heerlijkheid van zijn Wezen.
Kon zijn glansrijke overwinning lang op zich laten wachten?

Getracht is om alle gegevens uit de vier evangeliën te vervlechten tot één consistent relaas. Achterin elk hoofdstuk staan verwijzingen naar evangeliën en andere teksten uit de bijbel. De lezer kan zo zelf nagaan hoe de bijbelgegevens in het verhaal zijn ingepast.
Er is een uitgebreide verantwoording opgenomen waarin gemaakte keuzes per hoofdstuk beargumenteerd worden en waarin bovendien tekstuitleg wordt gegeven. Vijf appendices met uitleg over datum, dag, jaar, tijdstip en plaats van kruisiging sluiten het boek af.

De laatste Adam is uit. Deze week kwam het boek van de drukker. De komende weken wordt het verspreid over verschillende boekwinkels in Nederland. Het is ook te bestellen via internet. Volg de onderstaande links:

Postorderboekhandel

IZB Boekhandel

In juni zijn enkele presentaties gepland in boekwinkels ter introductie van ‘De laatste Adam’.

Zaterdagmiddag 17 juni13.30 uurChr. boekhandel ‘De Lichtboei’Lange Nering 106-b8302 EG EmmeloordTel. 0527 – 698988

en

Zaterdagmiddag 24 juni14.00 uurChr. boekhandel ‘Shalom’Klapperdijk 278191 AC WapenveldTel. 038-4479870

“Konden zij nog maar iets doen waardoor het nog erger werd. Maar helaas, ze hadden al hun instrumenten al ingezet. Alles tegen Hem uitgespeeld. Alle linies waren gesloten. Maar, waarom bezweek Hij dan niet? Hoe was het mogelijk dat Hij het droeg? Was Hij dan zo sterk? Hadden ze het dan nóg bonter moeten maken? Absurd! Helemaal zonder hulp van boven en totaal in de steek gelaten, was Hij bezig het probleem op te lossen. Maar was er dan toch ergens een misrekening gemaakt? Trokken zij dan toch weer aan het kortste eind? Maar dat was bespottelijk! Hij was een nietig mensenkind! Dat kon nooit, nóóit van hen winnen. Nog nooit had een mens van hen gewonnen. Waarom nu dan wel? Het zaad van de vrouw. Het ellendige zaad waarin Hij zich mengde! Het was bezig hen, met al hun werk, hun imperium, te vernietigen.”

De hoofdstukindeling van ‘De laatste Adam’ is als volgt:

Voorwoord

Inleiding

De laatste ooggetuigen

Proloog

1. Het laatste halfjaar

2. De laatste reis

3. De laatste kans

4. De laatste redevoeringen

5. De laatste vergezichten

6. De laatste strohalm

7. De laatste maaltijd

8. De laatste wandeling

9. De laatste wake

10. De laatste ontmoeting

11. De laatste confrontatie

12. De laatste val

13. Het laatste proces

14. Het laatste verzet

15. De laatste wegvoering

16. De laatste aanval

17. De laatste vraag

18. De laatste adem

19. De laatste zet

20. Een nieuw begin

Epiloog

Regelmatig verschuift het verhaalperspectief van de ene naar de andere persoon uit Jezus’ omgeving. Beurtelings worden de gebeurtenissen geschetst uit het oogpunt van:

JohannesPetrusde hele groep discipelenKajafasProculaBartimeüsJudasDe menigtenFilippusMarkusAnnasKajafasPilatusHerodesJohannesDe soldatenMariaSimon van SireneDe OverpriestersDe rover aan het kruisJozef van ArimatheaDe vrouwen bij het grafDe Emmaüsgangers